• استاد بدیع الزمان فروزانفر

استاد بدیع الزمان فروزانفر  در سال 1276 در شهرستان بشرویه متولد شد. پدرش شیخ علی پسر آخوند ملا محمد حسن قاضی بود که هر دو شاعر، فقیه و طبیب بودند و نسبشان به ملا احمد تونی از علمای عصر شاه عباس اول صفوی می رسید .

استاد فروزانفر مقدمات علوم اسلامی را نزد پدر و معلمان زادگاهش فرا گرفت و در سال 1297 به مشهد عزیمت و از محضر استاد ادیب نیشابوری در تلمذ علوم ادبی و منطق بهره فراوان برد. وی بواسطه سرودن قصیده ای در وصف بهار از قوام السلطنه والی خراسان لقب بدیع الزمان گرفت و پس از آن نام خانوادگی فروزانفر را برای خود انتخاب نمود .

دکتر فروزانفر پس از مهاجرت به تهران و طی مراحل و مدارج علمی و تدریس در اکثر مراکز آموزش عالی آن زمان و قبول مسئولیتهایی از قبیل معاونت و ریاست دانشکده معقول و منقول و ادبیات فارسی، نهایتا با درجه استادی ممتاز و پس از 40 سال تدریس، پژوهش و تالیف در سال 1346 بازنشسته و در سال 1349 بر اثر سکته قلبی دار فانی را وداع و پیکرش پس از تشییع باشکوه در صحن حضرت عبدالعظیم حسنی ( ع ) واقع در شهرری بخاک سپرده شد .

از آثار به جا مانده از استاد فروزانفر  می‌توان به کتاب‌های زیر اشاره کرد:

  • «دیوان شمس تبریزى مولانا جلال‌الدین» در دو جلد
  • «شرح مثنوی شریف» در سه جلد
  • مأخذ قصص و تمثیلات مثنوی
  • احادیث مثنوی
  • فیه ما یه از گفتار مولوی
  • احوال و تحلیل آثار فریدالدین عطار نیشابوری
  • «سخن‌ و سخنوران»‌ در دو جلد
  • منتخبات‌ ادبیات‌ فارسی
  • رساله‌ در احوال‌ مولانا جلال‌الدین‌ رومی
  • تاریخ ادبیات ایران
  • فرهنگ عربی به فارسی (با مشارکت چهار نفر از استادان)
  • قدیمى‌ترین اطلاع از زندگانی خیام
  • مناقب اوحدالدین حامد کرمانی.
  • مجموعهٔ اشعار (با مقدمهٔ دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی)
کلیه حقوق این پورتال متعلق به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی می‌باشد
logo-samandehi
شعار سال در فوتر